Entries (RSS)

23 Eylül 2012 Pazar

-Bu yıl herkese 'evet'- kitabına dair düşünceler :)

   Bankta oturmuş gelmeyecek birine şiirler okurken gökyüzüne ilişti gözlerim. Karanlık.

Bugün günlük yazmaya başlamak için güzel bir gün. Belki hikaye yazmaya, ilk cümleyi devam ettirebilirim mesela. Söz verdiğim üzere -bu yıl her şeye evet- kitabını çeşitli sektelere uğramasına rağmen bitirdim ve düşüncelerimi paylaşıcam :) Kitap kesinlikle sürükleyici, hikayesi bakımından bir kadının iç dünyası düşünülürse inandırıcı. Yaşanmışlık zaten kendisi.

Olaylar kahramanımızın yalnızlığın artık kaderi olduğu düşüncesine kanaat getirdiği bir anda onu isteyen herkese bir şans vermesiyle başlar, aslında aklında olan ama bir sebepten ötürü olamayan adamın kollarında aşkla biter. Kitapta en çok kimi sevdiniz deseniz köpekadam derim :) Şans tanınanların ismi değil, lakabı var. Ve köpek adam gerçekten en dürüstleri içinde. Kahramanımızın bilinçsizce marilyn manson'u öpmüşlüğü var. Çok ilginç ve birbirinden kopmayan bir kurgu. Gülme krizlerine girdim çoğu zaman :) Bu karakterlerden kaçını hayatında bir yerlerde tanımladın deseler sanırım aktör ve senarist. Aktörün Allah belasını versin hatta :D Senarist ise o kadar naif ki, sevilmeyi bekliyor adeta. Neyse biraz da siz okuyun ve pandomimciyi, kendini jimi hendrix sanan birini, harika kadını, chupa chupa ları ve nicelerini tanıyın. Zevkle okuyacağınıza eminim :)

Kitapta en sevdiğim kısım aktörün madde madde aşağılanmaya çalışıldığı kısımdı.

Ve bu kadar ipucu yeter kendinize iyi bakın ! :)
Nursel BAYIR

5 Eylül 2012 Çarşamba

Özet


Bugün için söylenecek çok bir şey yok aslında. Üstüne söylenecek çok şey yokken yine de güzel olan anlar azdır zaten. Özet şu :


1 Eylül 2012 Cumartesi

Katil Rüzgar Olmuş

    Yan bahçemde saçlarını savuran küçük kızın saçından kopan telin ucuna ilişivermişim birden. Tel benden büyük oluvermiş. Süzülmüşüm bir bacak boyu; büyük dünyada. Oksijen kafasını yaşamışım, ne çok oksijen! Ellerime baktığımda aynı kalmış. Su damlasında yıkanmışım, bir yaprağın üstünde. Kuş kanadında bit kadar kaldığım anlar sıralanmış bir bir...

    Küçük kız!

    Neredeyim şimdi o çerçevede?

    Pencerenin dışında bekleyen benim kediyle. Hep ikimizin olduğu o çerçevede, neredeydim ben şimdi?

    Nefesim buğu bile yapmazken şu pencereye, hala ne kadar da önemsiyordum kendimi...

    Hafif bir rüzgar esecek diyorlar şimdi yanımdan geçenler, ne hafifi? Sanki kasırga! Dönerek havalanıyordum etrafımda. Dön dolaş kendimde bitiyordum...

    Ah küçük kız,
Ben de isterdim seninle aynı çerçeve de kalmayı. Kendimde biterken düşene kadar. O an, biz o çerçevede ayrıldık. Katil rüzgar oldu.
Nursel BAYIR